Cantr II Discussion Forum

Averus Wolfmaster wrote:Mam mieszane uczucie co do anime... Przychylam się do tego co mówi Action, wszyscy wygladają jak... No. Wiadomo.

Averus Wolfmaster wrote:Edit: Obejrzyjcie sobie Simpsonów ( kto nie oglądał, a pewnie mało takich ), albo Familly Guy'a... Simpsonów można sciągnąć przez net, Familly Guya chyba też.

Quijo wrote:Obejrzyjcie sobie pełnometrażowego Beavisa i Butt-head'a to jest dopiero konkret.

* * *

Co do ser­we­rów Cor­be­nicu i wsparcia, ja­kiego po­tra­fiły udzielić swym użyt­kow­ni­kom, to tej sa­mej nocy co Brzozow­ski ko­rzy­stał z nich także Sce­na­rzy­sta. Sce­na­rzy­sta nie był kata­ry­nia­rzem i w ogóle nie znał się na kompute­rach bar­dziej niż prze­ciętny nie­dzielny kie­rowca na sa­mo­cho­dach. Ko­rzy­stał ze stan­dar­do­wego ze­stawu Vir­tual Re­ality, sze­ro­kich gogli świecą­cych wprost w oczy trój­wy­mia­rową pro­jek­cją i sen­so­rycz­nej rę­ka­wicy bez pal­ców, po­zwalają­cej nie­znacznym ru­chem ręki prze­su­wać świecący kur­sor po iko­nach wir­tual­nego pa­nelu ste­ro­wa­nia, cią­gną­cego się od su­fitu do podłogi i od pra­wej do lewej ściany. Poza tym Sce­na­rzy­sta, kiedy chciał coś zapi­sać, uży­wał nor­mal­nej, alfa­nu­me­rycz­nej kla­wia­tury, któ­rej zgodny z rze­czy­wi­sto­ścią obraz wkom­po­no­wy­wał w pro­jek­cję ste­ru­jący wi­zu­ali­zacją ko­pro­cesor.

Ujęte w formę okien menu, które wy­świetlał komputer w pa­nelu przed Sce­na­rzy­stą, nie­wiele róż­niło się od uży­wa­nego po­wszechnie w dzie­siąt­kach biur i do­mów. Od lat cały wy­siłek firm do­star­cza­ją­cych oprogra­mo­wa­nie na­sta­wiony był na to, aby uczynić nowe apli­kacje jak naj­bar­dziej de­bilo­od­por­nymi. Wy­siłek ten nie szedł na marne. Wy­pra­co­wy­wany przez pro­du­cen­tów sprzętu wzrost mocy i szybkości do­mo­wych kompute­rów pro­gra­miści zu­ży­wali na­tychmiast na trój­wy­mia­rowe ani­ma­cje, me­lo­dyjki, zu­peł­nie-jak-żywe ikony, które od­zy­wały się ludz­kim gło­sem, kiedy mu­skał je pro­wa­dzony ru­chem rę­ka­wicy kur­sor, i temu po­dobne głup­stwa, tak że nigdy nikt nie miał wy­star­cza­jąco do­brego i no­wo­cze­snego kompu­tera dłu­żej niż przez jeden se­zon.

Sce­na­rzy­sta nale­żał do tych nie­licz­nych szczęśliw­ców, dzięki czemu mógł ko­rzy­stać ze swych pro­gra­mów nie wie­dząc na­wet, czego wła­ści­wie używa — nie mó­wiąc już, jak to działa. Gdyby jego gogle mógł zało­żyć fa­cho­wiec, za­uwa­żyłby za­pewne w wir­tual­nych oknach mniejszy, do­dat­kowy panel — co nie było ni­czym spe­cjal­nie dziwnym, gdyż ten sys­tem ope­ra­cyjny z zało­żenia po­zwalał, dzięki otwiera­nym w miarę po­trzeb do­dat­ko­wym oknom, wkom­po­no­wy­wać do­wolne apli­kacje, także te po­cho­dzące z kon­ku­ren­cyj­nych sys­te­mów ope­ra­cyj­nych — a w tym do­dat­ko­wym pa­nelu zu­peł­nie mu nie znane, szczególne menu, po­zwalające po podaniu kilku haseł w paru klik­nię­ciach wje­chać do miej­sca w Sieci, które samo identyfi­ko­wało się jako Cor­benic.

W po­rów­naniu z tym, czego po­trze­bo­wał od Cor­be­nicu Brzozow­ski, pro­gramy do­stępne z menu Sce­na­rzy­sty wy­da­wały się zu­peł­nymi bła­host­kami. Ten naj­czę­ściej przez niego od­pa­lany miał na identyfi­ka­cyj­nym pa­sku okna na­zwę: „te­le­no­wela” i otwierał do­stęp do funkcji wspoma­gają­cych kon­stru­owa­nie za­sad­ni­czej linii sce­na­riu­sza, roz­pra­co­wy­wa­nie jej wy­bra­nych punktów na po­szczególne od­cinki czy gene­ro­wa­nie po­staci. Wy­star­czało wy­brać któ­ryś z pod­su­wa­nych przez komputer wa­riantów zło­żo­nego schematu ro­dzin­nych, służ­bo­wych i uczucio­wych za­leż­ności mię­dzy bo­hate­rami, zde­cy­do­wać się, która część tej struktury umiesz­czona zo­sta­nie w cen­trum akcji i wy­peł­nić ją imionami oraz dru­go­rzęd­nymi da­nymi we­dług wła­snej fan­tazji lub do­bie­rając je przypad­kowo z menu po­moc­ni­czego.

Kon­stru­owa­nie fa­buły było jesz­cze prostsze. W każ­dej chwili można było otworzyć przed sobą okno z wy­bo­rem wszelkich możli­wych za­pę­tleń i spię­trzeń fa­bu­lar­nych, wszelkich skra­dzio­nych lub sfał­szo­wa­nych li­stów, na­głych amnezji i rów­nie na­głego od­zy­ski­wa­nia ze­pchniętych do pod­świado­mo­ści wspo­mnień, zdrad, po­ża­rów, ope­racji pla­stycznych, na­głych ob­ja­wień co do prawdzi­wego po­cho­dze­nia, prze­ka­zanej z po­kole­nia na po­kole­nie ze­msty, grozę bu­dzą­cych souveni­rów z eg­zo­tycz­nych po­dróży i tak dalej, do wy­boru, do ko­loru. Cor­benic sam wie­dział, jak zagę­ścić i skompi­lo­wać tę kon­strukcję przy naj­mniej­szym wy­siłku użyt­kow­nika. Sam pa­mię­tał, że w ob­rębie każ­dego pół­go­dzin­nego od­cinka stale musi się coś dziać, ale tak, aby zda­rze­nia wzajem­nie się li­kwi­do­wały, by widz nie tracił ro­zu­mie­nia sytu­acji, na­wet jeśli za­jęty swoimi sprawami, zer­kał w tele­wi­zor tylko co jakiś czas, za­do­wa­lając się fonią, i by mógł bez szkody dla orientacji w cało­ści od­pu­ścić na­wet dwa, trzy od­cinki. Wy­star­czyło klik­nąć parę razy w wy­świetloną listę opcji, aby po chwili mieć przed sobą kon­kretną pro­po­zycję roz­pisa­nia za­pla­no­wa­nej treści od­cinka na po­szczególne dia­logi. Cor­benic pa­mię­tał także, że wszystko, co bawi, po­winno także uczyć i sy­gna­lizo­wał Sce­na­rzy­ście miej­sca, w któ­rych nie od rze­czy bę­dzie za­wrzeć coś, co we­drze się wi­dzowi do mó­zgu i zale­gnie w za­kle­jają­cym go szlamie, pod­su­wa­jąc od razu sze­roką gamę suge­stii.

Sce­na­rzy­sta nie był idiotą i za­pewne po­ra­dziłby so­bie także bez tej po­mocy. Ro­dzina, którą stwo­rzył w swoim pliku i która oku­po­wała przedpo­łu­dnia w czte­rech eu­ro­pej­skich tele­wi­zjach już od pół roku, miała na­wet swoją spe­cy­fikę, z któ­rej był dumny. Jesz­cze bar­dziej dumny był, gdy od czasu do czasu zdo­łał wy­my­ślić coś, co dotąd nie znaj­do­wało się w nie­prze­bra­nej pa­mięci Cor­be­nicu. Kie­ro­wał wtedy świetlisty kur­sor na pa­sek na­rzę­dziowy i zwi­jał dłoń, do­tknięciem palca do jed­nego z trzech umiesz­czo­nych na rę­ka­wicy u na­sady kciuka sen­so­rów, otwierając nie­wiel­kie okno, ozna­czone swoim imieniem. Po­tem za­kre­ślał kolo­rem blok tek­stu na głównym ekra­nie, w cen­tral­nym pa­nelu, wy­świetla­nym wprost przed nim, prze­nosił go do tego okna i od­syłał do pa­mięci Cor­be­nicu jako swój skromny wkład w jego roz­wój.

Sce­na­rzy­sta nie był idiotą, ale, szczerze mó­wiąc, mógłby sobie na­wet po­zwo­lić na to, by nim być. Ma­jąc do­stęp do Cor­be­nicu, na­wet idiota po­tra­fiłby się utrzymać w branży i od­nosić w niej suk­cesy, ba­wiąc i ucząc mi­liony tele­wi­dzów.

Na­tu­ral­nie, Sce­na­rzy­sta nie był taki głupi, by po­zwo­lić do­tykać swojego sprzętu byle idio­cie.