Cantr II Discussion Forum

Tak. Samo kopanie wapienia wymaga wielu ciekawych interakcji z innymi graczami.

Sio z sarkazmem do innych wątków.

Kocham sarkazm cantryjczyków!
To nie offtop.
Kocham!

Ale to z wapieniem to akurat prawda.

Opanowanie gry przez Polaków. To że lądując w angielskie strefie, mapę świata Iszkura dostaję przed ubraniem, tarczą i jedzeniem. I że nawet w chwalącym fątku można pomarudzić, chociaż tuż obok istnieją już dwa strikte krytykanckie.

Najbardziej - tych, którym się chce.
Szczęśliwie jest ich trochę.

Ja lubię być zaskakiwany ewolucją moich postaci. Zawsze na początku, zanim je stworzę szukam imienia, jakichś cech szczególnych, charakteru, sposobu mówienia i tak dalej, obmyślam kim będzie chciała zostać, jakie będzie miała marzenia. Nigdy jednak nie wiem, gdzie ta postać trafi, do jakiej lokacji, jakich ludzi, z kim się zaprzyjaźni, z kim pospina. Otoczenie tych postaci z czasem zaczyna tak na nie wpływać, że weryfikują się ich plany. Pierwotne założenia niemal zawsze u mnie trafia szlag. Postać, która miała być podróżnikiem, nagle zakochuje się w swoim miejscu, w ludziach których poznaje. Przez rozmowę z jakąś postacią postanawia zostać nie wiem, jubilerem, chociaż wcześniej zapowiadała się na świetnego wojownika. W pewnym momencie dociera do mnie, że ta postać nie jest tą, którą stworzyłem, ale jest sobą. Żyje po swojemu, postrzega świat po swojemu. Żyje jakby niezależnie ode mnie i jest zupełnie inna od pozostałych postaci w mojej kolekcji. Uczy się nowych słów, hasełek, wymyśla je na poczekaniu, a ja się głowiłem kupę czasu by ją jakoś wyróżnić.

No. To lubię w Cantr. Rozwój i ewolucję mojej postaci.

Wypas. Tak właśnie jest. Pewne początkowe założenia są potrzebne. Ale w rzeczywistości jest podobnie. To kim jesteśmy wyrażamy przez interakcję z otoczeniem. I to nas tworzy, definiuje. W naszym życiu to najbardziej rodzice i pierwsze 10 lat, w Cantrze rodziców nie ma, więc też pewnie pierwsze 30-50 lat życia postaci.

Ja lubię to, że postaciami, które mam dobrze zdefiniowane w głowie, potrafię bez rozproszenia grać w tym samym czasie nawet jeśli ich charaktery czy poglądy różnią się diametralnie. Odpowiedzi zwykle same się piszą.

Ja uwielbiam to, że moja postać może wepchnąć wszystkie swoje ubrania do kubka.

Truskawki można zrywać codziennie, a nie co drugi dzień. Niezależnie od pogody, pory roku i plagi ślimaków.

Truskawkom nie trzeba obcinać szypułek.

A lody nigdy nie topnieją <3

Graczy. Bo są wspaniali. Wszyscy.

Lizus